Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2020

Το Περσικό δάνειο στους Σπαρτιάτες

To Χειμώνα του 411 π.Χ στην πεδιάδα του Μαιάνδρου υπογράφεται η  3η συνθήκη μεταξύ Λακεδαιμονίων, Τισσαφέρνη και Ιεραμένη, εκπροσώπου του Δαρείου Β΄. 

Ο Τισσαφέρνης αδιαφορούσε για το αποτέλεσμα της σύγκρουσης των Σπαρτιατών με τους Αθηναίους, εκείνο ενδιέδερε ήταν η συντριβή μιας ή η αμοιβαία εξασθένηση και των δύο. Στη συνθήκη, μεταξύ των άλλων, επιλύθηκε το βασικό πρόβλημα της μισθοδοσίας και συντήρησης του σπαρτιατικού στόλου.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Πέρσες έδιναν χρήματα στα ελληνικά κράτη αλλά ήταν η πρώτη χρηματοδότηση με τη μορφή δανείου, που έπρεπε να επιστραφεί έντοκα, μετά την τελική νίκη!

Καθώς ο πόλεμο μαίνεται, οι δολοπλοκίες πολλαπλασιάζονται, οι εκατέρωθεν προδοσίες αυξάνονται, ο Αλκιβιάδης εξορίζεται και πάει με τους Σπαρτιάτες.

Οι Σπαρτιάτες με το περσικό δάνειο, κατατρόπωσαν επτά χρόνια αργότερα τους Αθηναίους στους Αιγός Ποταμούς και κατέλυσαν την Αθηναϊκή ηγεμονία. Άνοιξαν όμως τις πύλες της Ελλάδας στους Πέρσες.

Οι Πέρσες είχαν κλέψει το χρυσό των Βαβυλωνίων. Και τότε, τα ιερά δάνειζαν ( οι «τράπεζες» της εποχής διοικούνταν από το ιερατείο που φύλαγε το θησαυρό), υπεράνω κυβερνήσεων, με τόκους εξάρτησης. Σκοπός δεν ήταν να εισπραχθούν απαραίτητα, τα δανεισθέντα ποσά (οι Σπαρτιάτες δεν επέστρεψαν ποτέ ολόκληρο το ποσό στους Πέρσες) αλλά η εξάρτηση.

Με λίγα λόγια, ο περσικός χρυσός άπλωνε για αιώνες, μέχρι που ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε τον περσικό πλούτο. 


Πληροφορίες αντλήθηκαν από την πηγή