O περιστρεφόμενος Ναός Επικούριου Απόλλωνα και τα μυστικά του

Ο κλασικός ναός έχει θεμελιωθεί πάνω στο φυσικό βράχο, σε ειδικά διαμορφωμένο πλάτωμα. Δεν έχει το συνήθη προσανατολισμό Α-Δ, αλλά Β-Ν, ίσως για λατρευτικούς λόγους, που συνδέονται με την αρκαδική θρησκευτική παράδοση, δεδομένου ότι και άλλοι ναοί στην περιοχή παρουσιάζουν τον ίδιο προσανατολισμό. Για την κατασκευή του έχει χρησιμοποιηθεί ανοιχτόχρωμος τοπικός ασβεστόλιθος, ενώ ορισμένα μέρη της οροφής, τα κιονόκρανα του σηκού και ο γλυπτός διάκοσμος είναι από μάρμαρο.

Ηρόδοτος : Πως Ιδρύθηκε η δυναστεία του Γύγη και γιατί ο Βασιλιάς Κανδαύλης του πρότεινε να δει την γυναίκα του γυμνή;

Η ανώτατη εξουσία της Λυδίας, που ανήκε στους Ηρακλείδες , πέρασε στην οικογένεια του Κροίσου, τους Μεριμνάδες, με τον ακόλουθο τρόπο. Ο Κανδαύλης, βασιλιάς των Σάρδεων ( οι ΄Ελληνες τον λένε Μυρσίλο) καταγόταν από τον Αλκαία , για του Ηρακλή. Πατέρας του ήταν ο Μύρσος και ο Κανδαύλης ήταν ο τελεταίος των Ηρακλειδών που κυβέρνησε τις Σάρδεις. πρώτος ήταν ο ΄Αγρωνας, γιος του Νίνου, εγγονός του Βήλου και δισέγγονος του Αλκαίου.

Πριν από τον ΄Αγρωνα, ο θρόνος ανήκε στη δυναστεία του Λυδού, γιού του ΄Ατη. από αυτόν ονομάστηκε Λυδός ο λαός που παλιότερα ήταν γνωστός με το όνομα Μηίων. Αυτοί λοιπόν παρέδωσαν τη διακυβέρνηση στους Ηρακλείδες, τους απογόνους του Ηαρκλή και μιάς σκλάβας που ανήκε στον Ιάρδανο. η εξουσία των Ηρακλειδών επιβεβαιώθηκε και από ένα χρησμό. Βασίλεψαν επί είκοσι δύο γενιές, μιά περίοδο που κράτησε συνολικά πεντακόσια πέντε χρόνια, όπου ο γιός διαδεχόταν τον πατέρα, ώσπου φτάνουμε στον Κανδαύλη, γιό του Μύρσου.

Ο ρόλος της σφενδόνης στην Αρχαία Ελλάδα

Ο Πλάτωνας στο έργο του Νόμοι (8.8.34α) θεωρεί ότι θα ήταν καλό για τις πόλεις να θεσπίσουν αγώνες ρίψης λίθων, είτε με το χέρι είτε με τη χρήση σφεντόνας σαν εξάσκηση στις πολεμικές τέχνες. Αν και σήμερα έχουμε στο μυαλό μας ότι η χρήση όπλων, όπως ρόπαλα και πέτρες είναι μία πρωτόγονη μορφή πολέμου η χρήση της σφεντόνας ήταν αρκετά διαδεδομένη στις πολεμικές συγκρούσεις της αρχαιότητας. Tα πρώτα βλήματα σε χρήση ήταν σφαιρικά. Αργότερα απέκτησαν δικωνικό σχήμα ή ωοειδές. Το υλικό των βλημάτων ήταν πέτρα, πηλός, σίδερο, και μολύβι.

Οι πρωϊμότερες σφεντόνες έμοιαζαν λίγο ή πολύ με καλύπτρες ματιού: αποτελούνταν από ένα κομμάτι υφάσματος ή δέρματος από την άκρη του οποίου στερεώνονταν δύο λουριά. Ο σφενδονήτης (ο χρήστης της σφεντόνας) στερέωνε το βλήμα στο κέντρο της σφεντόνας και άρχιζε να την περιστρέφει ελευθερώνοντας κάποια στιγμή το ένα από τα λουριά. Η δύναμη της φυγόκεντρου βοηθούσε το βλήμα να καλύψει μία αρκετά μεγάλη απόσταση μεγαλύτερη και από αυτή που κάλυπτε η χρήση του τόξου εκείνη την εποχή πετυχαίνοντας το στόχο του. Η απόσταση καθώς και το μέγεθος της ζημιάς που μπορούσε να φέρει στην αντίπαλο ήταν σε άμεση εξάρτηση με το υλικό κατασκευής του βλήματος. Φαίνεται όμως πως αν και μικρά σε μέγεθος μπορούσαν να φέρουν ακόμα και θανατηφόρα χτυπήματα στον εχθρό.

Πρώτες Βοήθειες

Ο Κέλσος στο έργο του Περί Ιατρικής Τέχνης (7.5.4) παραθέτει με λεπτομέρειες ότι οι ιατροί της εποχής του ειδικεύονταν στην αφαίρεση βλημάτων από σφεντόνα καθώς αυτά συχνά σφήνοναν κάτω από το δέρμα του θύματος, σε κόκαλα και αρθρώσεις. Σε περίπτωση που το βλήμα είχε βυθιστεί βαθιά στο κόκαλο τότε ο ιατρός ακολουθούσε μία επέμβαση εξαγωγής του παρόμοια με αυτή της εξαγωγής δοντιού. Αν κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό, ή η επέμβαση ήταν ανεπιτυχής, τότε ο ιατρός αφαιρούσε ένα κομμάτι από το κόκαλο σε σχήμα V γύρω από το βλήμα ώστε να μειώσει την πίεση. Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι ιδιαίτερα τα μολύβδινα βλήματα μπορούσαν να επιφέρουν σοβαρά τραύματα, ακόμα και το θάνατο.

Η θέση του σφενδονήτη στη μάχη και στην αρχαία Ελληνική κοινωνία

Αν λάβουμε υπόψη μας ότι στην αρχαία Ελλάδα όσοι συμμετείχαν στον πόλεμο ήταν υποχρεωμένοι με δικά τους έξοδα να αγοράζουν τον εξοπλισμό τους τότε καταλαβαίνουμε και το λόγο που όσοι έπαιρναν μέρος στη μάχη στο σώμα των σφενδονητών ανήκαν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Ο εξοπλισμός ενός σφενδονήτη ήταν απλός και χωρίς μεγάλο κόστος. Στην φωτογραφία μπορούμε να δούμε μία μήτρα βλημάτων που μοιάζει σαν δέντρο. Στις κοιλότητές τις έχυναν τον ζεστό μόλυβδο και μετά πολύ εύκολα αποσπούσαν τα βλήματα αφού είχε κρυώσει το υλικό. Η συγκεκριμένη μήτρα φέρει επίσης στις κοιλότητές της τη λέξη «ΤΙΜΩΝΟΣ». Αυτή η πρακτική να αναγράφονται πληροφορίες ή μηνύματα πάνω στα βλήματα των σφεντόνων ήταν αρκετά διαδεδομένη, όπως θα δούμε και παρακάτω.

Έτσι, λοιπόν, εφόσον αυτός ο τρόπος συμμετοχής στη μάχη ήταν και ο φθηνότερος οι σφενδονήτες, όπως αναφέρουν οι πηγές στο πεδίο της μάχης ήταν ιεραρχικά κάτω και από τους τοξότες. Ο Δημοσθένης για να αμαυρώσει το προφίλ του αντίδικού του, Χαρίδημου αναφέρει στο δικαστήριο ότι στην αρχή της καρριέρας του είχε υπηρετήσει στο σώμα των σφενδονητών. Ο Ξενοφώντας τους τοποθετεί στην κατώτερη θέση των δυνάμεων ξηράς και στο έργο του Κύρου Παιδεία σημειώνει ότι η σφεντόνα είναι το όπλο που αρμόζει σε έναν δούλο (το όπλον δουλικώτατον). Να σημειώσουμε ότι μαζί με τους πελταστές, ακοντιστές, τοξότες και εκείνοι που συμμετείχαν ρίχνοντας λίθους στον εχθρό, οι σφενδονήτες ανήκαν στα ελαφρά οπλισμένα σώματα μάχης.

Η θέση του σφενδονήτη στον πόλεμο

Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι ανάμεσα στα έθνη που είχαν παράδοση στους σφενδονήτες και συχνά πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο πεδίο της μάχης ήταν οι Αχαιοί, οι Αιτωλοί, οι Ακαρνανείς, οι Αργίτες, οι Πέρσες, οι Ρόδιοι, οι Σικελιώτες, οι Σύριοι, οι Θεσσαλείς και οι Θρακιώτες. Τα βλήματα, όπως είπαμε που εκτόξευε ένας σφενδονήτης έφθαναν ακόμα και ταχύτητα 60χλμ/ώρα και πολύ πιο μακριά σε σχέση με τα τόξα και τα ακόντια, έτσι ώστε πολύ εύκολα μπορούσαν να φέρουν πλήγμα στον εχθρό. Μπορεί όχι το καθοριστικό, αλλά σίγουρα μπορούσαν να αποσυντονίσουν πολύ γρήγορα την διάταξη των αντιπάλων στρατευμάτων. Μεγάλη αποτελεσματικότητα είχε η χρήση τους κυρίως σε πολιορκίες αφού σαν τηλεβόλα όπλα μπορούσαν να δημιουργήσουν πρόβλημα από μακριά. Η πρώτη απεικόνιση σφενδονητών στον ελληνικό χώρο βρίσκεται σε ένα ρητό που χρονολογείται το 1500π.X και προέρχεται από τις Μυκήνες (δες τη σχεδιαστική απεικόνιση της παράστασης στην φωτογραφία).

Εξίσου αποτελεσματικό ένα σώμα σφενδονητών μπορούσε να είναι σε δύσβατες ή βραχώδεις περιοχές όπου το πεζικό είχε δυσκολία να πάρει γρήγορα στρατηγική θέση μάχης. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους το ίδιο σώμα είχε μεγάλες επιτυχίες σε εκείνες τις μάχες που έπαιρναν μέρος ελέφαντες αφού μπορούσαν να φέρουν σοβαρά πλήγματα στα ζώα ή να τα τρομάξουν και να τα θέσουν εκτός μάχης πολύ γρήγορα και από μακριά. Τις παραμονές της Αθηναϊκής εκστρατείας στη Σικελία το 415π.X, ο στρατηγός Νικίας ζήτησε να έρθουν μαζί του περισσότεροι σε αριθμό σφενδονήτες (700) από τους τοξότες που τελικά στάλθηκαν μαζί του (400). Ο λόγος δεν ήταν άλλος από το άριστο ιππικό σώμα που διέθετε ο αντίπαλος στο οποίο η ρίψη βλημάτων μπορούσε να το αποδιοργανώσει άμεσα.

Εκτός όμως από την παρουσία σφενδονητών σε συγκρούσεις στην ξηρά το σώμα αυτό μπορούσε να είναι λειτουργικό και σε ναυμαχίες, όπως καταγράφουν οι πηγές μας. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι στην τελική σύγκρουση του Αθηναϊκού στόλου εναντίον του Σικελικού το 413π.X και οι δύο πλευρές χρησιμοποίησαν αμφίβιους-καταδρομείς σφενδονήτες. Εκείνοι, είτε έφεραν πλήγματα στον αντίπαλο πάνω από πλοίο, ή πλησίαζαν μυστικά μέσα στο νερό το εχθρικό πλοίο. Σε ανάλογες ναυμαχίες ανάλογα σώματα ήταν παρατεταγμένα στις κοντινές ακτές που λάμβανε χώρα η ναυμαχία και εξαπέλυαν τα βλήματά τους σε όσους από τους αντιπάλους διασώζονταν και κολυμπούσαν προς την ακτή. Γενικότερα, οι σφενδονήτες εμπλέκονταν στη μάχη αρκετά νωρίς ακριβώς γιατί ο τρόπος που πολεμούσαν μπορούσε να επιφέρει άμεση σύγχυση και αποδιοργάνωση στις γραμμές του αντιπάλου και για αυτό το λόγο βρίσκονταν συνήθως μπροστά από τη φάλαγγα. Μετά το αρχικό κύμα της επίθεσης, συνήθως υποχωρούσαν στα μετόπισθεν όπου και τα φυλούσαν.

Λέξεις που τσακίζουν κόκαλα

Κάτι αρκετά αξιοπρόσεκτο που αφορά τη χρήση της σφεντόντας σαν όπλο πολέμου είναι ότι στα βλήματα που έχουν βρεθεί σήμερα παρατηρούμε ότι υπάρχουν επιγραφές συνήθως ανάγλυφες και όχι χαραγμένες. Ο λόγος που κάτι καταγράφεται σε ένα τόσο μικρό και ίσως ασήμαντο στα μάτια μας αντικείμενο είναι για να μεταδώσει μία πληροφορία; Σε ποιον; Μα σε εκείνον για τον οποίο προορίζεται το ίδιο το βλήμα. Οι αρχαιολόγοι με βάση το υλικό που έχουν στα χέρια τους έχουν καταχωρήσει αυτά τα μηνύματα/πληροφορίες σε πέντε κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία εμπεριέχει επιγραφές εντολές ή επιφωνήματα με σκοπό είτε να δώσουν ένα πρόσταγμα στο βλήμα που πετούν ή να μεταφέρουν έναν μήνυμα σε εκείνον που θα δεχθεί το πλήγμα.

Συνήθως πρόκειται για προστακτικές ρημάτων όπως οι παρακάτω που απευθύνονται με μία διάθεση ειρωνείας στο θύμα:

δέξαι, λαβέ, πρόσεχε, τρώγε (δηλ. φάτην), κύε (δηλ. μείνε έγκυος εφόσον σε διαπέρασε το βλήμα). Εκφράσεις όπως πυρί (δηλ. στην πυρά, στο διάολο), τρωγαλίον (γλυκό κέρασμα), νίκα (νίκη), αισχρόν δώρον (δυσάρεστο δώρο), αίμα και προστακτικές όπως ὗσε (δηλ. βρέξε), φαίνε (εμφανίσου) και βάσκε(βιάσου) αναφέρονται στο ίδιο το βλήμα θυμίζοντας τα μηνύματα που έγραφαν με κιμωλία οι Αμερικανοί στις βόμβες που έριχναν στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Μεγαλύτερη ειρωνική διάθεση και χιούμορ έχουν βλήματα που αναγράφουν πάνω επιφωνήματα πόνου, όπως παπαῖ , δηλαδή «άουτσ!!!» Στο σημείο αυτό δεν παρατηρούμε τίποτα άλλο παρά μία πολύ απλή εφαρμογή ψυχολογικού πολέμου. Αντιλαμβάνεστε τα συναισθήματα που ενδεχομένως να ένιωθε κάποιος όταν μέσα στον πόνο του διάβαζε και το «συστημένο μήνημα».

Μία άλλη κατηγορία βλημάτων διασώζει ενθογραφικές πληροφορίες και ονόματα πόλεων. Τέτοια παραδείγματα, είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικά αν βρεθούν in situ, δηλ. στον τόπο που έλαβε χώρα μία σύγκρουση και μπορούν να δώσουν πολλές πληροφορίες για τους μετέχοντες, για μετακινήσεις ομάδων και πληθυσμών ακόμα και τον τόπο κατασκευής του βλήματος.

Στο ίδιο ερμηνευτικό πλαίσιο συγκαταλέγεται και η τρίτη ομάδα βλημάτων που αφορά επιγραφές κυρίων ονομάτων σε ονομαστική και γενική πτώση. Έχει προταθεί από τους αρχαιολόγους ότι τα ονόματα στην ονομαστική πτώση αφορούν τον κατασκευαστή ή τον κτήτορα του βλήματος, ενώ τα ονόματα σε γενική πτώση αφορούν εκείνη την αρχή που διατάζει την επίθεση ή την συντονίζει.

Τα ονόματα των σφενδονητών και ο τόπος καταγωγής τους όσων διασώζονται στα βλήματά τους εκτός από το σκοπό που υπηρετούσαν, δηλαδή την εύκολη ανάκτησή τους από τον κάτοχό τους μετά το τέλος της σύγκρουσης πληροφορούσαν άμεσα το θύμα για την ταυτότητα εκείνου που τον έβαλε. Το ίδιο το βλήμα αντιπροσώπευε τον ίδιο τον σφενδονήτη και την πόλη του.

Η τέταρτη κατηγορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα μια και τώρα εκτός από τις λέξεις που «τσακίζουν» κόκαλα και περνάμε σε εικονογραφημένα μηνύματα που αποτυπώνονται πάνω στα βλήματα, μία κατηγορία με λιγότερα παραδείγματα από τα παραπάνω, αλλά άκρως ενδιαφέρουσα. Παραδείγματα από αυτή την ομάδα βλέπετε στις φωτογραφίες: εικόνα φιδιού για δηλώσει ίσως ότι το χτύπημα είναι τόσο δυνατό όσο και το δάγκωμά του. Πολύ συχνή είναι η απεικόνιση του σκορπιού πάνω σε βλήμα που συχνά συνοδεύεται με επιφωνήματα πόνου για να ενισχύσει το «δάγκωμα από μακρυά».

Ανάλογες εικόνες είναι βλήματα που φέρουν αετούς, λόγχες, τρίαινες, κεραυνούς, φτερωτά βέλη ή στυλιζαρισμένες σφήκες. Στην περίπτωση αυτή βλέπουμε τη δύναμη που έχει μία λέξη σε συνδυασμό με την εικόνα να ενισχύει το πλήγμα στον αντίπαλο. Το βλήμα υπό αυτή την έννοια μεταλλάσσεται της ύλης που είναι φτιαγμένο και της λειτουργικότητάς του και πλέον γίνεται το ίδιο φίδι, σκορπιός, αετός, κεραυνός.

Για άλλη μία φορά, όπως και στην περίπτωση της αρχαίας τέχνης έχουμε έναν–κατά τα άλλα οδυνηρό–διάλογο με ενεργό πομπό και δέκτη που δεν χρειάζεται καν να είναι σε άμεση οπτική επαφή. Το ψυχολογικό πλήγμα είναι το ίδιο ισχυρό όσο και το κυριολεκτικό τραύμα. Με τον ίδιο τρόπο, πολύ πιθανόν να λειτουργούσε σε ιδεολογικό επίπεδο και η τελευταία κατηγορία βλημάτων που έφεραν ονόματα θεών.

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η χρήση των ονομάτων αυτών αφορά θεούς/θεές στις οποίες γινόταν επίκληση πριν την έναρξη της μάχης και από τα δύο στρατόπεδα ή αφορούν ιερά-βλήματα που είχαν πριν καθαγιαστεί στο όνομα των θεών. Φανταστείτε, λοιπόν, να σας κεραυνοβολεί το βλήμα του Δία.

Επίλογος

Τα ενεπίγραφα, λοιπόν, βλήματα είναι με το δικό τους τρόπο ζωντανά κομμάτια ιστορίας που μπορεί να μη συνδέονται άμεσα με το πεδίο της μάχης. Οι πληροφορίες που μπορούν να δώσουν για την εθνογραφική ταυτότητα των σφενδονητών, των κατασκευαστών τους, των μετακινήσεών τους κτλ., είναι ανεκτίμητες πληροφορίες που ακόμα και οι μεγάλοι ιστορικοί της αρχαιότητας δεν δίνουν στα έργα τους. Από την άλλη πλευρά, διασώζουν διαλόγους που κανένα ποτέ βιβλίο ιστορικό δεν είναι σε θέση να καταγράψει, ακόμα και αν ο συγγραφέας τους ήταν αυτόπτης μάρτυρας.

Οι σφενδονήτες συνδιαλέγονταν μέσα στη μάχη με το δικό τους χιουμοριστικό, ειρωνικό τρόπο με σκοπό να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους τους χλευάζοντάς τους και υποτιμώντας τους. Αποτελεί άλλο ένα αξιόλογο παράδειγμα δρώμενων και πράξεων που ανταλλάσσονται μεταξύ πομπού και δέκτη χρησιμοποιώντας μία κωδική γλώσσα. Τι να πονούσε άραγε πιο πολύ, το χτύπημα από ένα βλήμα ή το γραπτό/εικονογραφημένο μήνυμα του; Γνωρίζουμε πως οι λέξεις πονάνε περισσότερο γιατί χτυπούν κατευθείαν στο ΕΓΩ, που αντέχει να πεθάνει μα όχι να προσβληθεί.

Επιπλέον, σε περίπτωση που χρειαστεί, είναι το μόνο όπλο που δεν έχουν απαγορέψει. Πόσο ικανός είσαι στην σφεντόνα;



Πηγή

H δίκη του Σωκράτη βήμα προς βήμα

Για την δίκη του Σωκράτη έχουν γραφή πολλές μονογραφίες. Η πρώτη χρονικά γράφεται το 388 π.Χ.1 από τον Πλάτωνα: «Απολογία Σωκράτους». Γενικά γίνεται δεκτό από τους ιστορικούς ότι αυτή η απολογία περιλαμβάνει τους τρεις λόγους του Σωκράτη, όπως αυτός τους εκφώνησε στην πραγματικότητα. Αργότερα, το 360 π.Χ.2, ο Ξενοφών γράφει και αυτός την «Απολογία Σωκράτους».

Η τρίτη χρονικά Απολογία Σωκράτους γράφεται το 344 μ.Χ. από τον Σοφιστή Λιβάνιο στην Αντιόχεια. Κύρια πηγή3 για την παρούσα έρευνα αποτελεί η Απολογία Σωκράτους του Πλάτωνα, όχι γιατί είναι η χρονικά πρώτη, άλλα διότι ο Πλάτων ήταν στην δίκη παρών.

387 π.Χ. Οι Σπαρτιάτες μπαίνουν στο λιμάνι του Πειραιά και αχρήστευσαν πολλά πολεμικά αθηναϊκά πλοία. Η πρώτη καταγεγραμμένη πράξη δολιοφθοράς στην Ιστορία

Η ιστορία έχει καταγράψει στις σελίδες της αμέτρητες τολμηρές πράξεις αιφνιδιασμού και δολιοφθοράς. Κατορθώματα που αν μη τι άλλο θαυμάζονται για το απρόοπτο και το αίσιο του αποτελέσματός τους, με την εναλλαγή των γενεών και των πολιτικών καταστάσεων, περνάνε στο περιθώριο. Τελικά περιορίζονται σε λίγες παραγράφους κάποιων παλιών βιβλίων.

Ένα τέτοιο γεγονός, σημάδεψε τα ναυτικά χρονικά της αρχαιότητας και χαρακτηρίστηκε σαν μοναδικό: μέσα σε λίγες ώρες, ξημερώματα, κάπου στα 387 π.Χ. οι Σπαρτιάτες μπήκαν μέσα στο λιμάνι του Πειραιά, αχρήστευσαν πολλά πολεμικά αθηναϊκά πλοία, άρπαξαν άλλα εμπορικά μαζί με το πλήρωμά τους, απήγαγαν εμπόρους, ναυκλήρους κι έφυγαν ανενόχλητοι! Φαίνεται πως οι Αθηναίοι θα έκαναν αρκετό καιρό για να ξεπεράσουν τη ντροπή τους από το πάθημα.. και δεν ξέρουμε ποιοί λογοδότησαν για την αμέλειά τους.

Η μυστική αρχαία ναυτική βάση του Σουνίου

Tο ακρωτήριο του Σουνίου στην κορυφή του ξεχωρίζει το ιερό του Ποσειδώνα, απέναντί του το Τέμενος της Αθηνάς Σουνιάδας και το λιμάνι με τον οικισμό και τις ναυτικές εγκαταστάσεις, όπου σήμερα είναι η παραλία των Λεγρενών.

Τα αρχαία χρόνια, τα πλοία αγκυροβολούσαν στο Σούνιο, έως ότου οι καιρικές συνθήκες να τους επιτρέψουν να ταξιδέψουν. Εκεί έμεινε αραγμένο το πλοίο που ανέφερε ο Πλάτωνας στον «Κρίτωνα» και εκεί οι Αιγινήτες αιχμαλώτισαν το ιερό πλοίο των Αθηναίων το οποίο μετέφερε τους θεωρούς στη Δήλο. Στο λιμάνι του Σουνίου βρισκόταν σε επιφυλακή και μια ευέλικτη ναυτική δύναμη  έτοιμη να επέμβει αν υπήρχε ανάγκη. Στην ψηφιακή αναπαράσταση απεικονίζεται το ακρωτήριο του Σουνίου κατά την αρχαιότητα.

O Μύθος του Αρχέγονου Ανδρόγυνου

Ίσως να είναι απλά και μόνο ένας μύθος, μια πολύ γοητευτική σκέψη. Όμως ποιος αλήθεια δεν θα ήθελε να πιστέψει πως κάπου στον κόσμο υπάρχει και ζει με την ίδια λαχτάρα να μας συναντήσει το άλλο μας μισό. Αυτό το ανθρώπινο πλάσμα που η ψυχή μας θα μπορούσε να αναγνωρίσει αμέσως ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες ψυχές. Για να διαβάσουμε τι λέει ο μεγάλος φιλόσοφος σχετικά με το άλλο μισό που τόσο απεγνωσμένα ψάχνουν, όσοι ψάχνουν. Ας απολαύσουμε τον μεγάλο σοφό και όσοι έχουν Ενέργεια ας Δράσουν.

Παλιά η φύση μας ήταν διαφορετική απ΄ ότι σήμερα. Τα φύλα των ανθρώπων δεν ήταν δύο, όπως είναι σήμερα, δηλαδή αρσενικό θηλυκό, αλλά υπήρχε και ένα τρίτο το ανδρόγυνο, που αποτελούνταν από διπλά όντα και συνδύαζε στην εμφάνιση τα άλλα δύο φύλα. Έτσι, το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, είχε ολόγυρα ράχη και πλευρές, τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και διπλά γεννητικά όργανα.

Σπουδαίες ρήσεις του Αριστοτέλη

Ο Αριστοτέλης θεωρείται από τις πιο σημαντικές μορφές της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου και από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όλων των εποχών.Φυσιοδίφης, φιλόσοφος, δημιουργός της λογικής.

“Ο Αριστοτέλης υπήρξε ο πρώτος γνήσιος επιστήμονας στην ιστορία… και κάθε κατοπινός επιστήμονας του οφείλει κάτι” γράφει η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα για εκείνον.

Η διδασκαλία του διαπερνούσε τη δυτική φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη μέχρι και την Επιστημονική Επανάσταση του 17ου αιώνα. Στα 17 του χρόνια εισέρχεται στην Ακαδημία του Πλάτωνα, στην Αθήνα, όπου παραμένει για 20 χρόνια.

Μήπως το τηγανόσχημο που χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Κυκλαδίτες του 4000 π.Χ ήταν Πυξίδα - Δείτε το βίντεο

Η κεραμική αποτελεί για τη ζωή των αρχαίων Κυκλαδιτών μια από τις πλουσιότερες πηγές γνώσης. Τα περισσότερα αγγεία και σκεύη καθημερινής χρήσης ήταν πήλινα και τα πιο συνηθισμένα σχήματα ήταν πυξίδες («κουτάκια» για κοσμήματα), κρατηρίσκοι, αρύβαλλοι, ασκοί, κωνικά κύπελλα, κύλικες κλπ. Μεταξύ αυτών ήταν και τα τηγανόσχημα σκεύη που ονομάστηκαν έτσι λόγω του σχήματος τους που θυμίζει τηγάνι. Χρονολογούνται στην Πρωτοκυκλαδική Ι ή ΙΙ και η απεικόνιση ήταν συνήθως εμπνευσμένη από τον κόσμο της θάλασσας με αστερίες, κύματα (σπείρες), ήλιο κλπ.

Λιγοστές είναι οι πληροφορίες για τις επιστημονικές γνώσεις τού κυκλαδικού πολιτισμού, γιατί, όπως λένε οι αρχαιολόγοι, δεν υπάρχουν γραπτά στοιχεία. Για τα -άγνωστης λειτουργικότητας- τηγανόσχημα αγγεία, που ονομάστηκαν έτσι, γιατί θυμίζουν τηγάνια, η κρατούσα αρχαιολογική άποψη είναι, ότι ίσως τους έβαζαν νερό και τα έκαναν καθρέπτη στον Ήλιο ή ότι τα γέμιζαν με θαλασσινό νερό, τα άφηναν στον Ήλιο κι έφτιαχναν αλάτι.

Παρατηρώντας προσεκτικά όμως, τις γραμμές, που είναι χαραγμένες σε τηγανόσχημο τού Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, διαφαίνεται, ότι η χρήση του ήταν τελείως διαφορετική από αυτή, που πιστεύουν οι αρχαιολόγοι. Αυτά, που είναι χαραγμένα πάνω του, δεν είναι απλές διακοσμητικές χαρακιές, αλλά αποτυπώνουν γεωγραφικές συντεταγμένες τής περιοχής των Κυκλάδων, οπότε, όπως θα εξετάσουμε παρακάτω, χρησιμοποιούταν σαν πυξίδα.

Ας δούμε πώς σύμφωνα με τον κ. Λούη Ρούσσο, λαογράφο και κάτοικο της Σύρου:

Από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης αγόρασα ένα τηγανόσχημο, ακριβές αντίγραφο από το πρωτότυπο, το οποίο έχει ένα μικρό χερούλι και κοίλη βάση. Επίσης, δανείστηκα κι ένα μεγαλύτερο σε μέγεθος τηγανόσχημο από το μικρό Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης τής Σύρου.

Παρατήρησα αυτά, που είναι χαραγμένα πάνω στο μικρό αγγείο και προσπάθησα να τα κατανοήσω. Πάνω από το μικρό χερούλι είναι χαραγμένες δυο κάθετες γραμμές, η μια λίγο πιο μεγάλη από την άλλη.

Παρατηρώντας προσεκτικά τις γραμμές διαπίστωσα, ότι η χρήση τού τηγανόσχημου είναι τελείως διαφορετική από αυτή, που πιστεύουν οι αρχαιολόγοι. Η γνώμη μου είναι, ότι αυτό το χρησιμοποιούσαν για πυξίδα κι αυτό αποδεικνύεται ως εξής: Βάζουμε μέσα στο αγγείο νερό και τοποθετούμε απαλά στο νερό μια μαγνητική βελόνα. Τότε, αυτή στρέφεται προς το μαγνητικό βορρά.

Στρέφουμε το αγγείο, ώστε να έρθει το χερούλι προς το βορρά και η βελόνα να δείχνει στη μικρή κάθετη γραμμή. Μέτρησα τη γωνία μεταξύ των δυο γραμμών, που είναι πάνω από το χερούλι. Η μια απέχει από την άλλη 5ο. Τόσο απέχει εδώ στη Σύρο ο μαγνητικός από τον βορρά (αστρικό).

Η κλίση τού άξονα τής Γης είναι 23,5ο, που καταδεικνύεται από τη χαρακιά 1. Το γεωγραφικό πλάτος τής Σύρου είναι 37,5ο (από τον Ισημερινό), δηλαδή 90ο-37,5ο=52,5ο από το βορρά (η γωνία μεταξύ Α και 2 τού τηγανόσχημου).

Το μικρό τηγανόσχημο έχει κοίλη βάση, για να περιστρέφεται εύκολα και χωρίς κραδασμούς, ώστε να μην βουλιάζει η μαγνητική βελόνα. Όσο για το μεγαλύτερο τηγανόσχημο με το μεγάλο χερούλι, έχω την άποψη, ότι χρησιμοποιούταν ως καπάκι τού μικρού, για να ηρεμεί το νερό σε περίπτωση, που φυσούσε αέρας. Γι’ αυτό έχει μεγάλο χερούλι, για να πιάνεται εύκολα.

Τα τηγανόσχημα μάς αποκαλύπτουν πανάρχαιες επιστημονικές γνώσεις τού κυκλαδικού πολιτισμού. Είναι στην ουσία η φωνή των αρχαίων Κυκλαδιτών, που θα πρέπει να οδηγήσει την επιστημονική κοινότητα στην αναθεώρηση τής Ιστορίας των Επιστημών, όπως έγινε και με τον Υπολογιστή των Αντικυθήρων.

Είναι φανερό από τις αναλύσεις των «γραμμένων» αριθμών στα τηγανόσχημα ότι παρατηρούσαν τις κινήσεις των πλανητών, κατέγραφαν την πορεία τους, γνώριζαν την συνοδική τους περίοδο (που η Γη, ο πλαντήτης και ο Ηλιος ξαναβρίσκονται στην ίδια ευθεία) και με αυτές τις κινήσεις, του Ηλίου, της Αφροδίτης, του Δία και του Άρη τηρούσαν ημερολόγια χρήσιμα για την ζωή τους.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Αφροδίτη απεικονίζεται με οκτάκτινο αστέρι συνδέεται με την οκταετηρίδα που χρησιμοποιούν οι Έλληνες (99 μήνες με δυο «Ολυμπιάδες» 49 και 50 σεληνιακών μηνών). Είναι φανερό, δηλαδή ότι χρησιμοποιούσαν πολύπλοκα σεληνοηλιακά ημερολόγια όπως αυτά που έχει ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων.

Στον Κρατύλο (397d), ο Πλάτων ερμηνεύει την λέξη θεός από το ρήμα θέω που σημαίνει τρέχω και οι πρώτοι θεοί ήταν τα ουράνια σώματα που έτρεχαν στον ουρανό στα παλιά χρόνια πριν την εποχή του.

ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ Κ. ΛΟΥΗ ΡΟΥΣΣΟ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΛΥΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΠΥΞΙΔΑΣ !





Πηγή

Οι αρχαίες ελληνικές λέξεις χρησιμοποιούνται καθημερινά στο λόγο μας

Α

Aλέξω:αποκρούω
αλέξανδρος:αυτός που αποκτούει τους άνδρες, ο πολεμιστής αλεξικέραυνο,αλεξιβρόχιο,αλεξίσφαιρο

Αστέρι / αρχαία ελληνικά αστήρ
αστερίας, αστερισμός, αστερίσκος, αστερόεσσα

Πάντοτε/ αρχαία ελλην. αεί
αείμνηστος , αειθαλλής

άλς : θάλασσα
αλάτι, αλατισμένος , αλμυρός, αλυκή, αλιεία, αλιευτικό

Ποιες γυναίκες τιμώρησε η θεά Αφροδίτη με κακοσμία με αποτέλεσμα οι άνδρες να τις αποφεύγουν και ποια η μοίρα τους στο τέλος

Η Υψιπύλη ήταν κόρη του πρώτου βασιλιά της Λήμνου, Θόαντος από την Κρήτη και της Μύρινας από τη Θεσσαλία, κόρης του βασιλιά της Ιωλκού Κρηθέα. Η ζωή της συνδέθηκε με ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα των μητριαρχικών χρόνων. Η Υψιπύλη ήταν ονομαστή για την αγάπη της προς τον πατέρα της, τον οποίο διέσωσε κρυφά από τη γενική σφαγή όλων των ανδρών του νησιού που οργάνωσαν και πραγματοποίησαν οι Λημνιές, γνωσστά ως «Λήμνια Κακά».

Λήμνια Κακά

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θόαντα οι Λήμνιες παραμέλησαν τη λατρεία της Αφροδίτης. Γι' αυτό η θεά τις τιμώρησε με δυσοσμία, με αποτέλεσμα οι άνδρες να τις αποφεύγουν και να φέρουν γυναίκες από τη Θράκη. Τότε οι Λημνιές αποφάσισαν να εξοντώσουν όλους τους άντρες του νησιού και όλα τα μικρά αγόρια, πετώντας τους από το λόφο Πέτασσο στη θάλασσα.

Οι παλαιότεροι λένε ότι αυτή η άγρια δολοφονία έγινε σε μια περιοχή που ονομάστηκε "Ανδροφώνιο" και είναι το σημερινό Ανδρώνι. Για όσους απορούν, πώς οι γυναίκες κατάφεραν να σκοτώσουν τους άντρες τους, οι παλαιότεροι υποστηρίζουν ότι εκμεταλλεύτηκαν μια γιορτή, κατά την οποία εκείνοι μέθυσαν από το πολύ κρασί και κοιμήθηκαν.

Η Υψιπύλη εναντιώθηκε στην πράξη αυτή της τρέλας και έσωσε τον πατέρα της, τον οποίο έκρυψε σε ένα κιβώτιο και τον έριξε στη θάλασσα ενώ η ίδια τον διαδέχθηκε στο θρόνο. Μετά τη σφαγή η Υψιπύλη ανακηρύχθηκε βασίλισσα της Λήμνου. Ως βασίλισσα, επέτρεψε στις υπηκόους της να αποκτήσουν παιδιά από τους Αργοναύτες, οι οποίοι πέρασαν από εκεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους.

Η ίδια απέκτησε δύο δίδυμα τέκνα από τον αρχηγό της εκστρατείας, τον Ιάσονα. Όταν όμως αποκαλύφθηκε ότι η Υψιπύλη είχε διασώσει τον πατέρα της, εκθρονίστηκε και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Λήμνο. Η συνέχεια για την βασίλισσα της Λήμνου δεν ήταν καλή. Συνελήφθη από πειρατές, οι οποίοι την πούλησαν στον βασιλιά της Νεμέας, Λυκούργο, ο οποίος και την έκανε παραμάνα του γιου του, Οφέλτη.

Τελικά, η Υψιπύλη σώθηκε από τους Επτά Αργείους στρατηγούς, τους οποίους συνάντησε όταν εκστράτευσαν για τη Θήβα. Η Υψιπύλη, για να δείξει στους στρατηγούς μια πηγή για να πιουν νερό, άφησε το βρέφος κατά γης σ’ ένα στρώμα από αγριοσέλινο, ενώ υπήρχε χρησμός που έλεγε ότι το παιδί δεν έπρεπε να πατήσει στο χώμα πριν μάθει να περπατάει. Όταν γύρισε, είχε κατασπαράξει το βρέφος ο δράκος που φύλαγε την πηγή.

Ο Αμφιάραος, ένας από τους Επτά το θεώρησε αυτό κακό οιωνό για την εκστρατεία και ονόμασε το βρέφος «Αρχέμορο», δηλαδή «αρχή κακοτυχιών». Στη μνήμη του βρέφους οι Επτά θέσπισαν τους αγώνες της Νεμέας, τα Νέμεα. Ο Λυκούργος, όμως, θέλησε να εκδικηθεί την Υψιπύλη για το θάνατο του γιου του, κάτι που δεν κατάφερε, αφού την έσωσε ο Άδραστος, ο αρχηγός των Αργείων.

Δίδυμοι γιοι της Υψιπύλης ήταν ο Εύνηος, ο οποίος προμήθευε με κρασί τους Αχαιούς πολιορκητές της Τροίας κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου και ο Θόας, ο οποίος προσπάθησε, μαζί με τον δίδυμο αδελφό του, να απελευθερώσει τη μητέρα του, που είχε πουληθεί ως δούλη και υπηρετούσε στο παλάτι του βασιλιά της Νεμέας, Λυκούργου. Η ζωή της Υψιπύλης απασχόλησε τον Ευρυπίδη και τον Αισχύλο, οι οποίοι έγραψαν τις ομώνυμες τραγωδίες.

Η «Υψιπύλη» του Ευριπίδη ανήκει στις χαμένες τραγωδίες του. Διδάχτηκε γύρω στα -408 στην Αθήνα μαζί με τις «Φοίνισσες» και την «Αντιόπη». «Υψιπύλη» έχει γράψει και ο Αισχύλος, αλλά όπως και οι «Λήμνιαι» του Σοφοκλή, διαδραματίζεται στη Λήμνο. Το έργο του Ευριπίδη εκτυλίσσεται στη Νεμέα.

Ο πάπυρος 852 της Οξυρύγχου που ανακαλύφθηκε τον Μάιο του 1906, έχει στη μια του όψη λογαριασμούς εξόδων και αμοιβών και στην άλλη το κείμενο της «Υψιπύλης» γραμμένο γύρω στο 200. Η τραγωδία σώζεται σε πλήθος αποσπασμάτων, μικρών και μεγάλων, ακέραιων ή σπαραγμένων, διασκορπισμένων σχεδόν σε όλη την έκτασή τους. Η μόνη σίγουρη μαρτυρία για την πρώτη διδασκαλία της τραγωδίας είναι το Σχόλιο στους «Βατράχους» του Αριστοφάνη, στ. 53:  Ο Διόνυσος διαβάζει την «Ανδρομέδα» του Ευριπίδη: «την Αδρομέδαν, των καλλίστων Ευριπίδου δράμα η Ανδρομέδα, δια τι δε μη άλλο τι των προ ολίγου διδαχθέντων και καλών Υψιπύλης, Φοινισσών, Αντιόπης. Η δε Ανδρομέδα ογδόωι έτει προήκται».

Οι «Βάτραχοι» συντέθηκαν τον Ιανουάριο του -405 και η «Ανδρομέδα» το -412. Οι τρεις τραγωδίες, «Υψιπύλη», «Φοίνισσαι» «Αντιόπη», ανήκουν πιθανώς στην ίδια τριλογία και ο τύπος της ανάλυσης των τριμέτρων υποδεικνύει μια χρονολογία μεταξύ -412 και -407. Σήμερα η Υψιπύλη είναι πλατεία της Μύρινας, τίτλος βιβλίου της Λημνιάς συγγραφέως Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου, αλλά και γυναικείο όνομα στο νησί.



Πηγή