Φάυλλος ο Κροτωνιάτης ο ήρωας που τίμησε ο Μέγας Αλέξανδρος για την ανδρεία του

Στην Ελλάδα λίγα γνωρίζουμε για την ιστορία της Μεγάλης Ελλάδος στην Ιταλία. Της Magna Grecia, όπως την ονομάζουν οι Ιταλοί. Μάλιστα ορισμένοι είναι τόσο ανιστόρητοι που νομίζουν ότι η ονομασία αυτή είναι αλυτρωτική, δηλαδή κάτι περίπου σαν τη μεγάλη ιδέα.

Όμως η Magna Grecia είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού κόσμου και της αρχαίας μας ιστορίας. Οι Έλληνες μετά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό ίδρυσαν δεκάδες πόλεις σε όλη την Ιταλία, πάνω από 30, οι περισσότερες εκ των οποίων σήμερα είναι εξαφανισμένες απ’ τον χάρτη.

Στην ιστορία της Μεγάλης Ελλάδος υπήρξαν τεράστιες προσωπικότητες. Μια απ’ αυτές, μα δυστυχώς άγνωστη σε όλους μας, είναι του Φάυλλου, ενός μεγάλου αθλητή από τον Κρότωνα, στον οποίο τιμές απέδωσε ακόμη κι ο Μέγας Αλέξανδρος.

Γιατί η Ελληνική γλώσσα είναι μοναδική

Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία. Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην Ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο.

Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα. Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα νεοελληνικά). Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός.

Παλαιός γερμανικός χάρτης σημειώνει σημειώνει πού ήταν οι Βρύγες, και η κοιτίδα τους, εκείνων των Μακεδόνων

Ένας παλαιός γερμανικός χάρτης, του 1953, φτιαγμένος για να αναρτάται σε τοίχους γερμανικών σχολείων, στην έκταση της Μακεδονίας, σημειώνει πού ήταν οι Βρύγες, και η κοιτίδα τους, εκείνων των Μακεδόνων που, μαζί με Θράκες, δημιούργησαν αργότερα τον μεγάλο φρυγικό πολιτισμό, στην Φρυγία της Ανατολίας! Και ο τόπος αυτός δεν είναι παρά στην σημερινή έκταση της Δυτικής Μακεδονίας, κοντά στην Φλώρινα!

Παράλληλα, σημειώνει την πόλη Αιγές, στην Έδεσσα, η οποία ενωνόταν με την Πέλλα με τον Λουδία ποταμό!

Σημειώνει την Ελλάδα στην κλασσική αρχαιότητα. Δείχνει την διοικητική διαίρεση με βάση τις Ιωνικές, Δωρικές, Αιολικές και Θεσσαλικές πόλεις. Όλα τα γεωγραφικά ονόματα είναι στα λατινικά.

Οκτώ άγνωστα στοιχεία για τη ζωή και το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου

Από την διατήρηση του σώματός του σε μέλι, ως τη σχέση του με τη Ρωξάνη, την επιμονή του να διατηρήσει στοιχεία του περσικού πολιτισμού που κατέκτησε και το μυστήριο γύρω από το θάνατό του.

Από την αγάπη του για τη διανόηση και την επαφή του με φιλοσόφους της εποχής, ως το εξαίρετο στρατιωτικό πνεύμα, την αγαπημένη του Ρωξάνη και τα ερωτηματικά γύρω από το θάνατό του, τα ιστορικά στοιχεία που μπλέκονται με το μύθο γύρω από τον πιο διάσημο στρατηλάτη όλων των εποχών.

Οκτώ πληροφορίες για τη ζωή και το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου...

Βρέθηκε το χαμένο χειρόγραφο του Αρχιμήδη για το άπειρο

Επρόκειτο για ένα μυστηριώδες χειρόγραφο του Αρχιμήδη, χαμένο για …αιώνες. Ακόμα κι όταν βρέθηκε ήταν δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί! Τώρα όμως αποκάλυψε μυστικά που…αλλάζουν την σύγχρονη ως τώρα άποψη για το βάθος της αρχαίας ελληνικής μαθηματικής σκέψης.

Το χειρόγραφο, γνωστό με το όνομα «Archimedes Palimpsest», περιέχει μεταξύ άλλων το μοναδικό αντίγραφο των «Θεωρημάτων Μηχανικής» του Αρχιμήδη, στο οποίο ο αρχαίος Eλληνας μαθηματικός εξηγεί πώς χρησιμοποιούσε μηχανικά μέσα για να αποδείξει κάποια μαθηματικά του θεωρήματα.

Το χειρόγραφο αυτό, βρέθηκε τυχαία το 1906 σε μια βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης, από τον Δανό φιλόλογο Johan Ludvig Heiberg. Oμως συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες στην ανάγνωσή του. Πάνω στο αρχαίο κείμενο των μαθηματικών του Αρχιμήδη είχε γραφτεί ένας χριστιανικός ύμνος και αυτό έκανε πολύ δύσκολη την αποκατάσταση του αρχικού κειμένου.

Το πρώτο θέατρο της αρχαίας Αθήνας

Στην κεντρική πλατεία της Αρχαίας Αγοράς είχε στηθεί το πρώτο θέατρο της Αθήνας. Στα αρχαϊκά χρόνια, όταν ο χώρος της αγοράς απέκτησε δημόσια χρήση, φτιάχτηκε μια κυκλική ορχήστρα για χορούς σε πάνδημες γιορτές.

Ήταν μια μορφή του πανάρχαιου αλωνιού, το οποίο συναντάμε και σήμερα στην ελληνική ύπαιθρο. Όταν καθιερώθηκε η λατρεία του Διονύσου, στο κέντρο της ορχήστρας στήθηκε ο βωμός του θεού του κρασιού και της βλάστησης. Πάνω στα σκαλοπάτια του βωμού ανέβαινε ο πρώτος υποκριτής, ενώ γύρω του δρούσε ο χορός. Και γύρω από τη θεατρική δράση τοποθετούνταν οι θεατές κυκλικά, ώστε να παρακολουθούν όσα διαδραματίζονταν σε  όλες τις πλευρές.

Ποια ήταν η θεά Κοττυτώ

Ο Βολταίρος κάποτε είπε πως "η Μυθολογία είναι η πρωτότοκη αδερφή της Ιστορίας". Που τελειώνει όμως ο μύθος και που αρχίζει η ιστορία συνεχίζει να είναι ένα ερωτηματικό. Συμπορεύονται  και αλληλοσυμπληρώνονται πολλές φορές εν αγνοία των περισσοτέρων.

Κάπου μέσα στην Μυθιστορία μας λοιπόν, υπάρχει ένα ξεχασμένο όνομα, αυτό της Κοττυτούς. Ποια να ήταν άραγε η Κοττυτώ; Ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μύθου.

Ο Κόττος ήταν ο επώνυμος πρόγονος των Κοττίων οι οποίοι λάτρευαν την οργιαστική Κοττυτώ και διέδωσαν την λατρεία της από την Θράκη σε όλη την Βορειοδυτική Ευρώπη. Κατά τον κλασσικό μύθο ο Κόττος ήταν ο Εκατόγχειρας αδερφός των Βριάρεω και Γύγη, συμμάχων του Δία στον πόλεμο του εναντίον των Τιτάνων στα σύνορα μεταξύ Θράκης και Θεσσαλίας.

Γιατί φτιάχνουμε στεφάνι την Πρωτομαγιά;

Στις μέρες μας έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί πια να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο μαγιάτικο στεφάνι.

Για τους περισσότερους δεν αποτελεί ίσως τίποτα περισσότερο από μια όμορφη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς, σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Παλιότερα, όμως, το στεφάνι του Μάη έπρεπε να έχει ορισμένα λουλούδια για να πιάσουν οι ευχές που έκαναν οι νοικοκυρές.

Οι αρχαίοι οικισμοί των Νοτίων προαστίων Αττικής

Οι κάτοικοι της Γλυφάδας και του Ελληνικού πρέπει να ξέρουν πως στα ίδια χώματα που παίζουν τα παιδιά τους σήμερα, ζούσαν και περπατούσαν κάποιοι άλλοι κατά την 4η και 3η χιλιετία π.Χ., δηλαδή πριν από 6.000 χρόνια.

Και ότι στα Αστέρια της Γλυφάδας έκαναν τα μπάνια τους, εγκατεστημένοι μάλιστα σε μόνιμες κατοικίες, άνθρωποι της πρωτοελλαδικής εποχής.

Η περιήγηση στα λείψανα που άφησαν πίσω τους αυτοί οι μακρινοί μας πρόγονοι από το Παλαιό Φάληρο ως τα Αστέρια της Γλυφάδας είναι πλέον δυνατή μετά το πλήθος των ευρημάτων που ήρθαν στο φως με την ευκαιρία διαφόρων έργων τα τελευταία χρόνια.

Τα θαυμαστά πλοία των Φαιάκων

Στην Ελληνική μυθολογία οι Φαίακες (Φαίηκες στην ιωνική διάλεκτο, π.χ. στον Όμηρο, Φαίαξ ή Φαίηξ στον ενικό αριθμό) ήταν ένας λαός γνωστός ιδιαίτερα από τον Όμηρο για τη ναυτοσύνη του («ναυσικλυτοί»).

Οι Φαίακες ήταν οι αγαπημένοι των θεών και φίλοι των ανθρώπων. Αναφέρεται ότι αρχικώς κατοικούσαν στην απομακρυσμένη Υπέρεια, στα πέρατα του κόσμου.

Ως συγγενείς των θεών, αποκαλούνταν «αγχίθεοι», όπως οι Κύκλωπες και οι Γίγαντες.

Μια εποχή που βασιλιάς τους ήταν ο Ναυσίθοος, οι Φαίακες εκδιώχθηκαν από την Υπέρεια από τους Κύκλωπες και μετοίκησαν σε ένα νησί, τη Σχερία, που αποκλήθηκε από αυτούς και «Νήσος των Φαιάκων», ενώ από τους περισσότερους ταυτίζεται με τη σημερινή Κέρκυρα (κάποιοι πάντως έχουν υποστηρίξει ότι ήταν η Ίσκια της Ιταλίας ή η Κρήτη).

Δήλος η ιστορία του ιερού νησιού έως και καταστροφή και την ερήμωση του

Η Δήλος,  είναι μικρή νήσος των Κυκλάδων, δυτικά της Μυκόνου. Στην αρχαιότητα υπήρξε ιδιαίτερα διάσημη ως γενέτειρα του θεού Απόλλωνα, εξ ου και η επωνυμία του Δήλιος και εκ τούτου σπουδαίο θρησκευτικό κέντρο που εξελίχθηκε ομοίως και σε εμπορικό.

Προϊστορικοί χρόνοι - Μυθολογία

Με βάση τις παραπάνω εκτεταμένες ανασκαφές και μελέτες διαφαίνεται ότι η Δήλος, όπως άλλωστε και όλες οι Κυκλάδες, κατοικήθηκε από ανθρώπους από της προϊστορικής και προελληνικής εποχής και ειδικότερα περί το τέλος της λεγόμενης νεολιθικής εποχής ή χαλκολιθικής με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στοιχεία του πρωτοκυκλαδικού πολιτισμού, όπως εισήγαγε τον όρο ο Χρήστος Τσούντας, δηλαδή από το 3200 π.Χ.