Για το ναυάγιο Κυπριακού πλοίου της Εποχής του Χαλκού- 1600 π.Χ. που βρέθηκε πρόσφατα

Οι αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ενός ναυαγίου φορτωμένου με χάλκινα τάλαντα από την Κύπρο με κατεύθυνση  το Αιγαίο που χρονολογείται ότι έγινε  πριν 3.600 χρόνια, καθιστώντας ένα από τα  παλαιότερα ναυάγια που βρέθηκαν έως σήμερα .

Είναι ένα σημαντικό εύρημα στην υποβρύχια αρχαιολογία τουλάχιστον για την τελευταία δεκαετία μετά το άλλο ελληνικό εμπορικό που βρέθηκε σχεδόν άθικτο στον Εύξεινο Πόντο.

Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα εμπειρογνωμόνων από το Υποβρύχιο Κέντρο Ερευνών του Πανεπιστημίου Akdeniz (UA) στην Μ Ασία.  Βρέθηκε σε 160 μέτρα από τη δυτική ακτή της Αττάλειας σε βάθος 50 μ. .

ΚΑΣ: Ιστορική απόφαση για αποκατάσταση του εσωτερικού του Παρθενώνα

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η πρόταση στην οποία στηρίχτηκε η συγκεκριμένη μελέτη φέρει την υπογραφή του αείμνηστου Χαράλαμπου Μπούρα, αρχιτέκτονα και πρώην προέδρου της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως (ΕΣΜΑ), με τεράστιο έργο στην αναστήλωση των μνημείων και δη της Ακρόπολης.

Ως μια «συνεδρίαση πολύ μεγάλης σημασίας» χαρακτηρίστηκε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) η χτεσινή καθώς, όπως επισημάνθηκε, βαίνει προς ολοκλήρωση μια προσπάθεια που κρατά πάνω από τρεις δεκαετίες: Η αποκατάσταση του βόρειου τoίχου του σηκού του Παρθενώνα.

Σπήλαιο Νυμφολήπτου: 2.500 χρόνια ιστορίας στις νότιες πλαγιές του Υμηττού

Μπορεί η κατάβαση στο Σπήλαιο Νυμφολήπτου, γνωστό και ως Σπήλαιο Πανός και Σπήλαιο Αρχέδημου, σωστά και ρητά να απαγορεύεται, όπως φαίνεται και από την ‘Απαγορεύεται η είσοδος. Κίνδυνος ατυχήματος’ προειδοποίηση στην πινακίδα που υπάρχει πάνω στη σιδερένια περίφραξη που «αγκαλιάζει» στο σπήλαιο, αλλά είναι σημαντικό για όλους εμάς τους νότιους να γνωρίζουμε πως ένα ακόμη θαύμα της φύσης υπάρχει σε τόσο κοντινή μας απόσταση.

Το σπήλαιο βρίσκεται στην νότια πλευρά του Υμηττού, βορείως των εγκαταστάσεων της Σχολής Ευελπίδων στην περιοχή Βάρης Αττικής, στην κορυφή του λόφου Κρεββάτι, όπου σχηματίζεται η περιφραγμένη σήμερα, κατακόρυφη είσοδος του σπηλαίου.

«Περί όνου σκιάς»

Σύμφωνα με τον Μάριο Πλωρίτη, η φράση έχει αφετηρία της μια «πολύκροτη» δίκη στα Άβδηρα: «Ένας γιατρός είχε νοικιάσει ένα γαϊδούρι για να πάει σε γειτονική πόλη. Στο δρόμο, ψημένος απ’ τον ήλιο, σταμάτησε να ξεκουραστεί, κι επειδή ο τόπος ήταν άδεντρος, ξάπλωσε για λίγο στη σκιά του γαϊδάρου, τη μόνη σκιά της περιοχής.

Ο αγωγιάτης όμως του ζήτησε μεγαλύτερο αγώι, επειδή, λέει, του είχε νοικιάσει μόνο το γάιδαρο, όχι και τη σκιά του! Στη δίκη που ακολούθησε, αλλά και μετά, οι Αβδηρίτες χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα, που τσακώνονταν καιρό γι’ αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός…»

4 ήρωες του Τρωικού Πολέμου που δεν ξέρεις τίποτα γι' αυτούς

Ο Τρωικός Πόλεμος δεν ήταν μόνο 5-10 ήρωες που πέθαναν για ένα υπερκαυτό φόρεμα αδειανό, για μιαν Ελένη. Ήταν πολλοί περισσότεροι ήρωες, που δυστυχώς οι περισσότεροι δεν απολαμβάνουν τη δημοσιότητα που τους αξίζει και αυτήν την ιστορική αδικία ήρθαμε να αποκαταστήσουμε. 4 ήρωες που πολέμησαν στην Τροία και η 'μυθολογική μνήμη' δεν τους τιμά όσο τους αξίζει.

Πώς καθιερώθηκε οι αθλητές να αγωνίζονται γυμνοί στην αρχαιότητα. Η γυμνότητα προσέβαλε τα χριστιανικά ήθη και ήταν βασικός λόγος που σταμάτησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες

Βασικός κανόνας των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαία Ελλάδα ήταν η γυμνότητα. Οι αθλητές έπρεπε να αγωνίζονται γυμνοί. Ωστόσο, δεν είναι απολύτως βέβαιο πότε και πώς επικράτησε αυτή η συνήθεια.

Από την ομηρική εποχή φαίνεται πως οι αθλητές αγωνίζονταν χωρίς ρούχα. Οι μαρτυρίες ποικίλουν. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ως πρωτοπόρους της γυμνότητας τους Σπαρτιάτες, οι οποίοι άλειφαν το σώμα τους με λάδι την ώρα της γυμναστικής. Ο Πλάτων αναφέρει στην Πολιτεία του πως τη συνήθεια αυτή οι Σπαρτιάτες την πήραν από τους Κρήτες.

Τύμβος Καστά στην Αμφίπολη: Όλη η αλήθεια 4 χρόνια μετά

Στα μέσα του 1950 και έως την δεκαετία του 1970 είχαν γίνει ανασκαφές πάνω στην επιφάνεια του τύμβου από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Λαζαρίδη, ο οποίος ανακάλυψε ένα σύνολο από λιτούς τάφους που χρονολογούνται από την εποχή του Σιδήρου.

Ένα μακεδονικό μνημείο μοναδικού μεγέθους και τεράστιας ιστορικής αξίας. Ο χώρος άρχισε να ανασκάπτεται περιμετρικά ξανά το 2012 από την αρχαιολόγο Κατερίνα Περιστέρη.

Ευρήματα που κόβουν την ανάσα

Με το που φτάνεις στον Τύμβο Καστά νιώθεις δέος που φέρνει η αποκάλυψη έργων που χάνονται στα βάθη της ιστορίας. Μιας ιστορίας που γράφτηκε σε αυτόν τον τόπο. Τα ευρήματα σιωπηλοί μάρτυρες ενός σαγηνευτικού παρελθόντος.

Πως έπαιρναν διαζύγιο στην Αρχαία Ελλάδα;

Σήμερα το διαζύγιο φαίνεται εύκολη υπόθεση, που τα ελληνικά δικαστήρια λύνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Πολλοί θεωρούν ότι η εξέλιξη των σχέσεων και η ισότητα των δύο φύλων έφερε και τις καλύτερες προυποθέσεις για να βγαίνει κόσμια ένα διαζύγιο.

Πως ήταν όμως τα πράγματα για ένα γάμο που έληξε στην αρχαιότητα; Συγκεκριμένα στην αρχαία Ελλάδα είχαν καταγραφεί από τους ιστορικούς πολλά διαζύγια, Υπήρχαν δύο είδη διαζυγίων. Το κριτήριο ήταν ποιος ζητούσε το διαζύγιο.

Αν ο άνδρας του ζευγαριού ήθελε να χωρίσει, τότε έπρεπε να επιστρέψει στην οικογένεια της γυναίκας, την προίκα που είχα λάβει και να διασφαλίσει την οικονομική επιβίωση της συζύγου για τα πρώτα χρόνια, μετά το διαζύγιο.

Αν υπήρχαν παιδιά, τα κρατούσε ο σύζυγος, ενώ αν ξαναπαντρευόταν νεότερη γυναίκα από την πρώην σύζυγο, απαγορεύοταν οι δημόσιες εμφανίσεις, μέχρι να ξαναπαντρευτεί και η ίδια.

Αν το διαζύγιο το ζητούσε η γυναίκα της οικογένειας, τότε έπρεπε να αποδείξει στον τοπικό Άρχοντα με αδιάσειστα στοιχεία, ότι συντρέχουν σοβαροί λόγοι για να διαλυθεί ο γάμος. Ο πιο σοβαρός λόγος που πάντα γινόταν δεκτός από τον Άρχοντα, ήταν η αδυναμία να προσφέρει ο σύζυγος, τα ελάχιστα για τη διαβίωση της συζύγου.

Τα θέματα υγείας ήταν και αυτά από τους σοβαρούς λόγους για ένα διαζύγιο. Σε αυτές τις περιπτώσεις η οικία του σπιτιού περνούσε στην οικογένεια της συζύγου, μέχρι να ξαναπαντρευτεί.


Πηγή

Αναζητώντας την αρχαία πόλη του Αντίνοου σε ένα ταξίδι εκτός της τουριστικής Αιγύπτου

Το ταξίδι του Μύρωνα μ. Παβένου σε ό,τι απέμεινε από την αρχαία πόλη που έχτισε ο Αδριανός για να τιμήσει τον ωραίο έφηβο προστατευόμενό του.

Ο Αντίνοος Έλληνας, νέος εξαιρετικής ομορφιάς με καταγωγή από τη Βιθυνία, υπήρξε ευνοούμενος  του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού. Το 130 μ.Χ., σε ηλικία μόλις 19 χρονών, πνίγηκε στα νερά του Νείλου με την πεποίθηση ότι η πράξη του αυτή θα βοηθούσε να παραταθεί η ζωή του προστάτη του.

Συντετριμμένος από τον θάνατο του Αντίνοου, ο Αδριανός, μέγας θαυμαστής και γνώστης της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας, διέταξε να στηθούν αγάλματά του σε όλα τα ιερά και τις πόλεις, σε κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας του. Παράλληλα, έχτισε μια πόλη στο σημείο όπου πνίγηκε, στις όχθες του Νείλου, και την ονόμασε Αντινούπολη.

Ο Οδυσσέας ζει με την Καλυψώ μέσα σε ένα χρόνο όπου τίποτα δε συμβαίνει, γεγονότα δεν υπάρχουν, η κάθε μέρα είναι πανομοιότυπη με την προηγούμενη. Εκεί αρχίζουν όλα

Όταν ο κεραυνός χτύπησε το καράβι του Οδυσσέα (κοντά στο νησί του Ήλιου), όλοι οι ναύτες που είχαν απομείνει πνίγηκαν, επέπλεαν σαν μαύρες κουρούνες που τις δέρνει η θάλασσα. Ο μόνος που γλίτωσε ήταν ο Οδυσσέας. Αρπάχτηκε από ένα κατάρτι, μια σανίδα του πλοίου, και το ρεύμα τον παρέσυρε αμέσως προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς τη Χάρυβδη δηλαδή, όπου βρέθηκε σε δεινή θέση.

Σώθηκε σχεδόν από θαύμα. Παρέμεινε για άλλες εννιά ημέρες, μόνος, εξαντλημένος, μες στα κύματα- τα ρεύματα τον παρέσερναν από δω και από κει, στην άκρη του κόσμου. Την ώρα που θα τον κατάπινε πια η θάλασσα, ξεβράστηκε θαλασσοδερμένος στο νησί της Καλυψώς. Ένα νησί στην άκρη του κόσμου, δε βρίσκεται καν στα όρια της επικράτειας του νερού, ένα υδάτινο άπειρο το χωρίζει από τους θεούς και τους ανθρώπους. Βρίσκεται στο πουθενά. Ο Οδυσσέας λοιπόν κείτεται εξαντλημένος και η Καλυψώ τον περιμαζεύει.

Η Kυπριακή επανάσταση κατά των Περσών (499 – 498 π.Χ.)

Η περίοδος της κυπροαρχαϊκής εποχής, σηματοδοτείται από το διαδοχικό πέρασμα Ασσυρίων, Αιγυπτίων και Περσών κατακτητών. Ωστόσο, υπήρξε για το νησί μία από τις πιο παραγωγικές φάσεις της πολιτιστικής της ανάπτυξης, κατά την οποία σημείωσε εξαιρετικά δείγματα τέχνης.

Με εξαίρεση την περσική κατάκτηση, η ασσυριακή και η αιγυπτιακή υπήρξε για τους Κύπριους βασιλείς πιο ελαστική, αφού τα βασίλεια μπορούσαν να διατηρήσουν την αυτονομία τους φτάνει να πλήρωναν τον φόρο υποτελείας στους κατακτητές.

Το ίδιο συνέβαινε και στο ξεκίνημα της περσικής κατάκτησης, μέχρι το ξέσπασμα της κυπριακής επανάστασης.