Πυθέας ο Μασσαλιώτης, εξερευνώντας τον Ατλαντικό Ωκεανό

Περνά τις Ηράκλειες στήλες, τα σημερινά στενά του Γιβραλτάρ, και παραπλέει τις ακτές της Ισπανίας. Εξερευνά τα νησιά στη Βρέστη (ΒΔ Γαλλία). Το μεγαλύτερο,το σημερινό Ουεσάντα, ονόμασε Ουξισάμη. Προχωρά προς τη Μάγχη και περιπλέει την Αγγλία.

Στην πορεία του αυτή, διαπίστωσε τη διαφορά ύψους της θάλασσας της Ιβηρίας από τη Μεσόγειο, λόγω παλιρροϊκού ύψους. πρώτος αυτός εξήγησε το φαινόμενο της παλίρροιας επιστημονικά. Χαρακτηριστικό είναι ότι γράφει πως, η Αγγλία «έχει τριγωνικό σχήμα και είναι νήσος μεγίστη» που δείχνει ότι έκανε το γύρο της Αγγλίας.

Tεράστιος τάφος 2400 ετών ανακαλύφτηκε στην Μικρά Ασία - Δείτε το βίντεο

Στην Αττάλεια, όταν χωματουργικό μηχάνημα έκανε μια ανασκαφική εργασία κοντά σε ένα βράχο, παρουσιάσθηκε ένας τεράστιος τάφος. Ο εργολάβος ειδοποίησε αμέσως την χωροφυλακή που έσπευσε στον τόπο της ανασκαφής.

Ο τεράστιος τάφος σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις είναι ηλικίας 2.400 ετών και ανήκει στην περίοδο του Κοινού των Λυκίων.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι  στο χωριό  Ντεμρέ της Αττάλειας και συγκεκριμένα στην συνοικία  Κοσκερλέρ (Köşkerler Mahallesi), 1,5 χιλιόμετρα από το χωριό, σε μια εργασία ενός εκσκαφέα για τη δημιουργία ενός θερμοκηπίου, ο ‘κουβάς’ του σκάλωσε σε λίθινο τοίχο  αποκαλύπτοντας  την αρχαία δομή.

Όταν ο Καίσαρ, ασπάστηκε την σωρό του Μεγάλου Αλεξάνδρου

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς οι Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.

Το ταξίδι τoυ Ηρακλή

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική.

Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε χθες το βράδυ σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

Το χειρουργημένο κρανίο στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Το χειρουργημένο κρανίο εφήβου από τη νεολιθική εποχή που εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Υποβλήθηκε στη μέθοδο του τρυπανισμού με τη χρήση δράπανου

Ένα σπάνιο εύρημα της Νεολιθικής περιόδου φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Το τρυπημένο κρανίο ενός νεαρού άνδρα που υπέκυψε στα τραύματά του ύστερα από χειρουργική επέμβαση με τη μέθοδο του τρυπανισμού, που αποτελεί σύμφωνα με ιστορικές και αρχαιολογικές πηγές, την αρχαιότερη μορφή χειρουργικής επέμβασης.

Ποιο αρχαίο Ελληνικό παιχνίδι ήταν το ΖΑΤΡΙΚΙΟΝ

Το σκάκι που όλοι γνωρίζουμε σήμερα είναι το αρχαιοελληνικό ΖΑΤΡΙΚΙΟΝ.Σήμερα δεν υπάρχει άνθρωπος σε ολόκληρο τον πλανήτη που να μην γνωρίζει το ΣΚΑΚΙ που στην αρχαιότητα το ονόμαζαν ΖΑΤΡΙΚΙΟΝ και που ήταν επινόηση των αρχαίων Ελλήνων από την αρχή της ιστορικής τους διαδρομής.

Στην αρχαία Ελλάδα οι Πεττείες ήταν τριών διαφορετικών ειδών. Οι πεττείες του πρώτου είδους είναι αυτές όπου ο παίκτης είχε τον μικρόκοσμο και που με την ρίψη κυβειών έκανε τις κινήσεις που τον υποχρέωναν οι αριθμοί που έφερνε. Η έννοια της κυβείας δεν περιείχε πάντα την έννοια της τύχης μια και είναι γνωστά ως «τα ζάρια του θεού».

Η ερωτική ζωή των αρχαίων Ελληνίδων

Ως γνωστόν, Παρθενία είναι η ιδιότητα της Παρθένου, δηλ. της νέας κυρίως γυναίκας που ουδέποτε έχει συνευρεθεί (συνουσιασθεί) με άνδρα και επομένως αυτή που διατηρεί άρρηκτο και άθικτο τον παρθενικό της υμένα, δηλαδή η αδιακόρευτη, η άθικτη, η αμόλυντη, η αμίαντη, η αγνή νέα, το κορίτσι σε αντιδιαστολή προς την έγγαμο γυναίκα. Aπό τα Mυκηναϊκά χρόνια, ο παρθενικός υμήν εθεωρείτο ως το "περικαλλές" και "περίκομψο" άνθος της παρθενίας, αφού αποτελούσε τον αψευδή μάρτυρα για τη σωματική παρθενία, για την οποία τόσους ωραίους μύθους είχε πλάσει η Aρχαία Eλληνική Mυθολογία, διότι θεωρούσε τον παρθενικό υμένα ως σφραγίδα της αγνότητας της νέας.

Η εκλογή των Δικαστών στην αρχαία Αθήνα

Κάθε πολίτης που ήθελε να γίνει δικαστής στην αρχαία Αθήνα της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου, εφόσον ήταν άνω των 30 ετών, προμηθευόταν μία χάλκινη ή ξύλινη ταυτότητα (=πινάκιον), η οποία έγραφε το όνομά του, το όνομα τού πατέρα του και το δήμο/φυλή που ανήκε, όπως και ένα γράμμα της αλφαβήτου, που αντιστοιχούσε σε ένα από τα 10 δικαστικά σώματα (όσες δηλαδή ήταν και οι αθηναϊκές φυλές).

Τα χαράματα πήγαινε στο δικαστήριο, εκεί που ήταν τα κληρωτήρια της φυλής του, και τοποθετούσε την ταυτότητά του σε ένα κουτί με το αντίστοιχο γράμμα της αλφαβήτου. Όταν όλες οι ταυτότητες αυτών που ήθελαν να γίνουν δικαστές για μία μέρα συλλέγονταν στα 10 κουτιά, τραβιούνταν τυχαία μερικές έξω. Αυτές, μετά, τοποθετούνταν στις σχισμές (εγκοπές) των 2 κληρωτηρίων που υπήρχαν παραδίπλα.

H Κεκρωπία και η πόλη των Αθηνών

Κάποτε πριν πολλά χρόνια όταν στον Όλυμπο κατοικούσαν οι δώδεκα θεοί σε μια όμορφη πόλη της Ελλάδας, Κεκροπία την έλεγαν, βασίλευε ένας περίεργος άρχοντας. Από τη μέση και πάνω ήταν άνθρωπος και από τη μέση και κάτω φίδι. Αυτός ήταν ο Κέκροπας, ο ξακουστός.

Το φωτεινό ήλιο της Κεκροπίας και τις πολλές ομορφιές της, καμάρωναν ο Ποσειδώνας και η Αθηνά και ο καθένας ήθελε αυτή τη φημισμένη πόλη δική του.

Μιθριδάτης ΣΤ΄ και τα παράξενα του Πλουτάρχου

Ποιές ήταν οι Φαινομηρίδες της Αρχαίας Σπάρτης

Φαινομηρίδες, οι "μινιφορούσες" Σπαρτιάτισσες της Αρχαιότητας. Η γυναίκα ή το κορίτσι που φορά σχιστό φόρεμα με αποτέλεσμα να φαίνεται ο μηρός της· λέγεται κατεξοχήν για τις αρχαίες Σπαρτιάτισσες .

Ο Ξενοφώντας μας πληροφορεί, ότι οι υπόλοιποι Έλληνες και δη οι Αθηναίοι ονόμαζαν τις Λάκαινες "φαινομηρίδες", επειδή όταν γυμναζόντουσαν και συναγωνιζόντουσαν με τους άντρες, φορούσαν έξωμο χιτώνα κοντό μέχρι το γόνατο, άρραφο στα πλάγια, που τον συγκρατούσαν με περόνες που λεγόταν "περονήτις η περονατρίς" .

Όταν λοιπόν περπατούσαν η έτρεχαν σηκωνόντουσαν τα πλαϊνά του χιτώνα και φαινόντουσαν οι μηροί τους, γι' αυτό τις ονόμαζαν "φαινομηρίδες". Η αρχαία Σπαρτιάτισσα, ήταν μια γυναίκα με πολλά προνόμια και ελευθερίες. Από πολύ νέα γυμναζόταν μαζί με τους άντρες, εκπαιδευόταν στην μουσική και στην «ευφυά βραχυλογία», και μπορούσε να μιλάει σκωπτικά για όσους αμάρταναν και να εγκωμιάζει με ωδές τους άξιους. Μεγάλωνε ήρωες, καλλιεργώντας τους την αγάπη για τα υψηλά ιδανικά, περνώντας τους μηνύματα ήθους, τιμιότητας, θάρρους, αυτοπειθαρχίας και φιλοπατρίας.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο τολμηρή, αγέρωχη και αρρενωπή και μιλούσε ελεύθερα ακόμη και για τα σπουδαιότερα ζητήματα, «ήρχε δε εις τα του οίκου της απολύτως» και επεξέτεινε την ισχύ της και στα πολιτικά όταν οι άνδρες έλλειπαν στον πόλεμο. Χαρακτηριστικός είναι ο χρησμός που έδωσε η πυθία στους Αιγιείς η όπου χαρακτηρίζει σαν τα τρία πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο τα εξής» (Στράβων "Οι Ευβοείς"): « Ίππον Θεσσαλικήν, Λακεδαιμονίην δε γυναίκα άνδρας θ' οι πίνουσι ύδωρ ιερής Αρεθούσης» (τα Θεσσαλικά άλογα, τις Λακεδαιμόνιες γυναίκες και τους άντρες που πίνουν νερό από την ιερή κρήνη της Αρεθούσας).

Ο Αριστοφάνης περιγράφει την ομορφιά και την ρώμη τους στην "Λυσιστράτη" λέγοντας :

«Ω φιλτάτη Λάκαινα χαίρε, οίον το κάλλος, γλυκυτάτη, σου φαίνεται, ως δε ευχροείς, ως σφριγά το σώμα σου καν ταύρον άγχοις» (στίχος 78) που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «χαίρε αξιαγάπητη γλυκύτατη Λάκαινα, που έχεις τέτοια ομορφιά, ώστε με το υπέροχο χρώμα σου και την σφριγηλότητα του σώματός σου ακόμη και ταύρο αγχώνεις».

Ο Αθήναιος λέει ότι: «κατά την Σπάρτην θαυμάζεται μάλλον ο κάλλιστος και γυνή η καλλίστη, καλλίστας γεννώσης της Σπάρτης τας γυναίκας» (στην Σπάρτη μπορούσε κανείς να θαυμάσει τους ομορφότερους άντρες αλλά και τις πιο όμορφες γυναίκες, διότι η Σπάρτη γεννούσε τις ομορφότερες).

Ο δε Όμηρος ονομάζει την Λακεδαίμονα "καλλιγύναικα", διότι εκεί οι γυναίκες είχαν κάλλος και ρώμη.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι επιβαλλόταν στις Σπαρτιάτισσες να κυκλοφορούν και γυμνές ανάμεσα στους νέους, ώστε να’ χουν κίνητρα να φροντίζουν το κάλλος του σώματός τους για να μπορούν να φέρνουν στον κόσμο όμορφα και υγιή παιδιά, και σχολιάζει :

«Η δε γύμνωσις των παρθένων ουδέν αισχρόν είχεν, αιδούς μεν παρούσης, ακρασίας δ' απούσης» (Η γύμνωση άλλωστε των παρθένων δεν είχε τίποτε το αισχρό, διότι συνυπήρχε με την ντροπή και έλλειπε κάθε ίχνος απρεπείας) (Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος 14)




Πηγή