Που οφείλει την ονομασία της η πόλη των Αθηνών

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η πόλη των Αθηνών πήρε το όνομά της από τον αγώνα που διεξήχθη ανάμεσα στη θεά Αθηνά και τον Ποσειδώνα, για την προστασία και ονομασία της πόλης. Οι δύο αντίπαλοι θεοί, ανέβηκαν πάνω στο βράχο της Ακρόπολης μαζί με τους άλλους δέκα θεούς του Ολύμπου. Εκείνοι θα ήταν οι δικαστές στη διαφωνία των δύο θεών και θα έπαιρναν την τελική απόφαση.

Στον αγώνα, παρίστατο ως μάρτυρας και ο τότε βασιλιάς της πόλης, ο Κέκροπας. Πρώτος πήρε μέρος ο Ποσειδώνας. Στάθηκε στη μέση του βράχου και με την τρίαινά του έδωσε ένα δυνατό χτύπημα στο έδαφος. Από εκεί ξεπήδησε ένα κύμα αλμυρού νερού, που σχημάτισε μια μικρή λίμνη. Έπειτα, ήρθε η σειρά της Αθηνάς να παρουσιάσει το δικό της δώρο.

Χρησμοί των Ελληνίδων της αρχαιότητας;

 Χρησμός στον Βασιλιά του Ορχομενού Εργίνο για πολεμικές επιχειρήσεις και την διαδοχή του!.. Χρησμός στον Μενέλαο όταν ρώτησε το μαντείο αν απ' την Ελένη θ' αποκτήση παιδιά!.. Χρησμός στον Αιγαία για το αν θ' αποκτήση παιδιά!.. Χρησμός στον Λάϊο για τον ίδιο σκοπό!..

Χρησμός στον Κροίσο για το αν θα μπορούσε να εμποδίση την παραπέρα αύξηση των δυνάμεων των Περσών!.. Χρησμός στον Ηετίωνα, τον γιο του Εχεκράτη, αν θ' αποκτούσε τέκνα!.. Χρησμός στον γιο του Ηετίωνα, τον Κύψελο, για επίθεση στην Κόρινθο!.. Χρησμός στους Εφεσίους για θεμελίωση της πόλεως!.. Χρησμός στους Δηλίους για θρησκευτικά θέματα!.. Χρησμός στον Αρχία, τον Κορίνθιο, μιας και ο Απόλλωνας τον έστελνε στον οικισμό των Συρακουσών!..

Ηλέκτρα

Η Ηλέκτρα ήταν κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας. Μετά τη δολοφονία του πατέρα της από την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της, Αίγισθο, η Ηλέκτρα βοήθησε τον αδελφό της, Ορέστη, να εκδικηθεί.

Και οι τρεις μεγάλοι τραγικοί ποιητές ασχολήθηκαν με την ιστορία της Ηλέκτρας. Στις Χοηφόρες ο Αισχύλος ξεκινάει το έργο του δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία του Αγαμέμνονα. Η Κλυταιμνήστρα βλέπει έναν εφιάλτη και στέλνει την Ηλέκτρα στον τάφο του πατέρα της να ρίξει χοές μήπως και εξευμενίσει τον νεκρό Αγαμέμνονα. Η Ηλέκτρα φτάνει στον τάφο του πατέρα της κι αναρωτιέται:

Πέστε μου τι να πω καθώς θα ραίνω τις χοές;
Πώς να εξευμενίσω τον πατέρα μου να τις δεχτεί;
Να πω ότι η πιστή γυναίκα του – η μάνα μου – τις στέλνει στον καλό της άντρα; Δεν βγαίνει αυτός ο λόγος.
Δεν μπορώ. Δεν ξέρω τι να πω ραίνοντας τις προσφορές.

Η φιλοξενία στην αρχαία Ελλάδα

O θεσμός της φιλοξενίας στην αρχαία Ελλάδα, ήταν ιερός και προστατεύονταν από τον Ξένιο Δία. Υπήρχε μάλιστα και συγκεκριμένο τυπικό, κατά την υποδοχή, διαμονή και αναχώρηση του φιλοξενούμενου, ενώ υπήρχε και η «δημοσία ξενία», όπου την φιλοξενία αναλάμβανε η πόλη, παρέχοντας στους ξένους διαμονή και τροφή στους «ξενώνες» της.

Ως ξένος, στην κλασική αρχαία Ελλάδα, κατά κανόνα εννοούνταν, όχι ο αλλοδαπός κι αλλόφυλος, αλλά ο Έλληνας που κατοικούσε σε άλλη πόλη. Οι αλλόφυλοι, προσδιορίζονταν με τον πασίγνωστο περιφρονητικό όρο «βάρβαροι». Αλλά κι όταν ακόμη προσδιορίζονταν ως ξένοι, ο όρος λάμβανε και πάλι την αρνητική σημασία του βάρβαρου, του εχθρού (π.χ. οι Σπαρτιάτες «ξείνους γὰρ ἐκάλεον τοὺς βαρβάρους» [Ηρόδοτος, «Ιστορίαι - Καλλιόπη», 11]) και είναι επίσης γνωστό τι γνώμη είχαν οι αρχαίοι Έλληνες, για όσους δεν ανήκαν στη φυλή τους: «Πας μη Έλλην, βάρβαρος».

Ισοκράτης το αληθινό νόημα των φράσεων του

Aν πάρει κάποιος αποσπασματικά την συγκεκριμένη φράση («Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας») από το κείμενο του Ισοκράτη, αυτό το νόημα θα βγάλει. Το πραγματικό νόημα όμως προκύπτει σε σχέση με τα συμφραζόμενα, δηλαδή διαβάζοντας ολόκληρη τη φράση. Και το νόημα που προκύπτει απ' αυτή, δεν είναι αυτό που πιστεύεται σήμερα.

Σε πολύ απλά ελληνικά, ο Ισοκράτης έκανε μια διαπίστωση (και όχι διακήρυξη ενός πιστεύω), πως οι ξένοι την εποχή εκείνη έφτασαν στο σημείο να θεωρούνται και να (αυτο)αποκαλούνται Έλληνες με βάση την ελληνική εκπαίδευση που αποκτούσαν και όχι με βάση το γένος.


Τα σκοπίμως παρεννοημένο κείμενο προέρχεται από τον Πανηγυρικό λόγο που απεύθυνε στους Αθηναίους. Το επίμαχο απόσπασμα είναι το ακόλουθο:

Ποιος έδωσε το όνομα στο Βόσπορο;

Διαβάστε για την πολυτάραχη ζωής της Ιούς και πώς εξ αιτίας της δόθηκε το όνομα στο Ιόνιο Πέλαγος, αλλά και στον Βόσπορο (βοός + πόρος ή βους + πόρος = «πέρασμα της αγελάδας»)!.. Κι όχι μόνο!... Στην Ασία πλανήθηκε ακόμη για πολύ καιρό και κα­τέληξε να φτάσει στην Αίγυπτο, όπου την καλο­δέχτηκαν, και εκεί έφερε στον κόσμο το γιο που είχε από τον Δία, τον μικρό Έπαφο, ο οποίος επρόκειτο να γίνει γενάρχης ενός πολυάριθμου γένους, μέσα στο οποίο περιλαμ­βάνονται οι Δαναΐδες. Ξαναπήρε την αρχική της μορφή και έπειτα από μια τελευταία δοκιμασία, για να ξαναβρεί το γιο της, που τον είχαν απαγά­γει οι Κουρήτες ύστερα από εντολή της Ήρας, ξαναγύρισε να βασιλεύσει στην Αίγυπτο, όπου λατρεύτηκε με το όνομα της Ίσιδας.

Το βράδυ που γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος κάηκε ο ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο

Τη νύχτα της γέννησης του Αλέξανδρου, σύμφωνα με την παράδοση, κάηκε ο ναός της Αρτέμιδος. Οι ντόπιοι Πέρσες μάγοι το ερμήνευσαν αυτό ως οιωνό κι άλλων καταστροφών που θα ακολουθούσαν. «Έτρεχαν πέρα-δώθε χτυπώντας τα πρόσωπα τους και κραυγάζοντας ότι θρήνος και μεγάλη συμφορά για την Ασία είχε γεννηθεί εκείνη τη μέρα», ένας εμπρηστής που ήταν γραφτό να καταστρέψει ολόκληρη την Ανατολή.

Παρομοίως, τη νύχτα πριν από τον γάμο της, η Ολυμπιάδα ονειρεύτηκε ότι τη διαπέρασε ένα αστροπελέκι, φωτιά βγήκε από τη μήτρα της και εξαπλώθηκε σε μεγάλη απόσταση πριν να σβήσει. Ένα- δύο μήνες αργότερα και ο Φίλιππος είδε ένα όνειρο: σφράγιζε τον κόλπο της γυναίκας του και το κερί έφερε την εικόνα του λιονταριού. Κάποιοι από τους μάντεις του παλατιού θεώρησαν ότι αυτό σήμαινε πως ο Φίλιππος θα έπρεπε να παρακολουθήσει πιο στενά τη σύζυγό του.

Αρχαίων Ήχων Άρμοσις

Η ταινία «ΑΡΧΑΙΩΝ ΗΧΩΝ ΑΡΜΟΣΙΣ» καταδεικνύει τη σημαντικότητα της Μουσικής σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής στον αρχαίο ελληνικό κόσμο και συνοδεύει τον Έλληνα σε όλους τους τομείς της ζωής του, από τη γέννηση ως το θάνατο, στον πόλεμο και στην ειρήνη, στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.
Η Μουσική σε συνδυασμό με το λόγο και την όρχηση συνδέεται με το θεϊκό - μεταφυσικό στοιχείο, διαμορφώνει και εμπλουτίζει τους Μύθους, κυριαρχεί στη λατρεία, στην άσκηση της ιατρικής πρακτικής, διαπλάθει ήθη και φρόνημα.
Ο Έλληνας «κατακλύζεται» από Μουσική. Η μουσική του παιδεία του επιτρέπει να περνάει αβίαστα από το ρόλο του ακροατή στο ρόλο του δημιουργού. Κανένας δεν αποκλείεται από τη μουσική δραστηριότητα.

Οι Μύριοι του Ξενοφώντα στον Πόντο

Τον Σεπτέμβριο του 401 πχ. o Κύρος συγκρούεται στα Κούναξα με τον αδελφό του
Αρταξέρξη. Στο στρατό του υπηρετούν και 13 χιλ. Έλληνες μισθοφόροι. Ο Κύρος σκοτώνεται και οι Έλληνες με αρχηγό τον Ξενοφώντα επιχειρούν την επιστροφή στην Ελλάδα μέσα από χώρες και λαούς εχθρικούς. Το πέρασμά τους στην ποντική γη έγινε μετά από πολλές περιπέτειες.

Μεγάλα εμπόδια συνάντησαν από τον πολεμικό λαό των Καρδούχων (σημερινοί Κούρδοι). Μετά από μάχες πέντε ημερών και αφού ξέφυγαν από τις παγίδες των Κούρδων, βρίσκουν νέο εμπόδιο από τους Αρμένιους, ο σατράπης Ορόντας εμποδίζει την διάβαση του ποταμού Κεντρίτου που χώριζε την Αρμενία από την Καρδουχία. Κατάφεραν να περάσουν το ποτάμι με πολλές δυσκολίες και στην συνέχεια τον Ευφράτη.

Η κρητική καταγωγή των Φιλισταίων

Το ζήτημα της καταγωγής του σύγχρονου παλαιστινιακού έθνους έχει απασχολήσει κατά καιρούς πλήθος ερευνητών. Οι ίδιοι αραβόφωνοι και στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, με μεγάλο ποσοστό Ορθοδόξων μεταξύ τους, είθισται να θεωρούνται αραβικός λαός.
Ωστόσο, σήμερα πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των ειδικών επιστημόνων συμφωνούν, ότι τουλάχιστον οι αρχαίοι
Παλαιστίνιοι, οι Φιλισταίοι, ήταν κρητικής καταγωγής Πελασγοί, οι οποίοι σε πανάρχαια εποχή αποίκισαν τις ακτές της Μέσης Ανατολής.

Αλλά και στους αιώνες που ακολούθησαν η ελληνική παρουσία στην περιοχή ενισχύθηκε σημαντικά ιδίως κατά τα ελληνιστικά χρόνια, όταν ο ελληνικός πληθυσμός της Παλαιστίνης έφθασε να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της περιοχής. Αυτοί οι πληθυσμοί, πελασγικοί και ελληνικοί, άρχισαν να φθίνουν τα πρώτα χρόνια του μεσαίωνα εξαιτίας των βίαιων εκχριστιανισμών τους από το ρωμαιοχριστιανικό κράτος. Η ελληνική γλώσσα έπαψε να μιλιέται ιδίως μετά την εξάπλωση του Ισλάμ και την προσχώρηση των λαών αυτών στη νέα θρησκεία σε μία απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαγούν από τη ρωμαιοχριστιανική καταπίεση.

Ο μύθος του Δία και της Ευρώπης

Σύμφωνα με τον Άνδρωνα τον Αλικαρνασσέα ο Ωκεανός είχε δυο γυναίκες την Πομφολύγη και την Παρθενόπη, από τις οποίες απόκτησε τέσσερις κόρες, την Ασία, τη Λιβύη, την Ευρώπη και τη Θράκη απ΄όπου λένε ονομάστηκαν έτσι οι χώρες (Ήπειροι).

"‘Ανδρων δε ο Αλικαρνασσεύς Ωκεανός φημί γήμαι δυο γυναίκας, Πομφολύγην και Παρθενόπην, εξ ων τέσσαρας θυγατέρας γεννά της μεν Ασίαν και Λιβύην, θάτερας δε Ευρώπην και θράκην, αφ ων λέγει και κληθήναι τα χώρας".

Επί εποχής Ανδρωνα οι Ήπειροι ήσαν 4, οι εξής: η Ασία (= Μ. Ασία, Φοινίκη κ.τ.λ. = η ανατολή), η Λιβύη (= σήμερα η Αφρική = ο νότος), η Θράκη (= ο βορράς) και η Ευρώπη ( = η Ιταλία, Σικελία κ.α. = η δύση).